Blog

Trauma | Slowing down

Geen categorie0 reacties

Trauma en Heling 🐢

’It takes courage to stop running
It takes courage to face the darkness’

Wat een herkenning deze post van Jeff Foster over trauma. (zie hieronder) Het te lezen brengt rust in mijn lijf. Dit is wat trauma doet. De erkenning dat er trauma in mijn lijf is door het verlies van mijn moeder op jonge leeftijd die zwaar verward in de psychiatrische instelling werd opgenomen en niet meer kon terugkeren in ons gezin. In shock. Innerlijke bevriezing terwijl het leven doorging. Grote bewondering voor mijn vader die twee kleine meisjes, zijn dochters, door deze periode heeft geloosd. Zeker in een tijd waarin het niet gebruikelijk was dat je als man voor je kinderen zorgde bij een scheiding. Ik voel een grote dankbaarheid dat we thuis konden blijven wonen en mijn vader op zijn manier de rol van vader en moeder op zich heeft genomen. Wat een klus moet het ook voor hem zijn geweest. Zijn blik was op het Iicht gericht. ’Achter de wolken schijnt altijd de zon’ is zijn lijfspreuk. Zijn mantra. 😘 Daar kan ik alleen maar een diepe buiging voor maken.

Heel lang heb ik doorgerend. Verdwenen uit mijn lijf. Niet durven te voelen. Veel afleiding. Totdat ik stopte met rennen. Mezelf onder ogen zien.
Voor het eerst op mijn 19e bij hypnotherapeut Bettina die me in contact bracht met mijn innerlijke kleine meisje. Teruggetrokken, apathisch, bevroren. Een intens proces om haar vertrouwen te winnen en contact met haar te maken. Het was de stap naar heling. Daarna bij Phoenix opleidingen waar ik 4 jaar kind aan huis ben geweest en zoveel leerde over mezelf en ik de helende en transformerende kracht van familie opstellingen ontdekte en nog veel meer. Het voelde als thuiskomen. Een veilige bedding met kindred souls waar ik mezelf kon ontdekken. Rauw, confronterend, veel tranen. Alles mocht er zijn, no more hiding.

Nog steeds heb ik de neiging om te rennen. Te doen, doen en doen. Moeite om te rusten en niets te doen, gewoon te zijn. En wat heerlijk dat ik met Hartskracht werk voor mezelf heb gecreëerd waar ik vooral kan zijn. Het werken met het veld van stilte en diepe weten tijdens de familie opstellingen, mijn coachings en leiderschapretreats. Heel fijn dat ik die draad weer heb opgepakt na vier jaar focus op HeartFire.

Ik voel me meer en meer thuis bij mezelf. In mezelf. Met mezelf. Meer thuis in mijn lichaam. Meer thuis als vrouw van Jeroen. Moeder van Roman en Isobel en onze dieren Taiga en Tibbe. Meer thuis als dochter van mijn vader én moeder en als zusje van mijn zus. Meer thuis als vriendin en collega. Meer thuis als eigenaar van Hartskracht en HeartFire. Meer thuis in de wereld, op deze planeet aarde. 😘

I Am Coming Deeper Into My Own. 💓🌀🌹👑🌳🙏

Bijzonder wat het lezen van een post over trauma in beweging brengt in mezelf. Het verborgene zichtbaar maken. Wat een stroming brengt dat. Heling. Transformatie.

Ik wens je een dag van vertragen, verstillen en voelen toe. Het zijn de sleutels tot ons zelf.

💓🙏

Love,
Daniëlle

www.hartskracht.nl

TRAUMA

is the invisible force that keeps us running, restless, in pursuit of some intangible goal.
Caught up in some unnecessary activity.
Addiction. Compulsions.
Makes us escape into thinking.
Makes the body feel unsafe.
Makes the present moment into an enemy.

If we slow down. If we stop.
If we rest. If we simply do nothing.
Then we will have to face … ourselves.
We will have to face buried feelings.
All the sh*t we were running from.
All the darkness. The gunk. The muck.
The loneliness. The boredom. The emptiness.

Trauma says “run!”.
Trauma says “stillness is dangerous!”.
Trauma says “Do Not Rest!”.

We have to start by proving to ourselves that it is safe to rest! Safe to be still. Safe to do nothing, just for a moment. Safe to think our thoughts and feel our feelings …

… and not ‘fix’ the moment.

We can begin – one moment at a time – to digest all the undigested things inside. Stay with sadness for a moment longer. Be present with our joy. Breathe into our anxiety instead of running from it. Become curious about our discomfort instead of distracting ourselves with (unnecessary food, drink, cleaning, drugs, sex, shopping, Internet, thinking, talking, yoga, seeking, rumination, spiritual practice…)

We can begin to challenge the core story at the heart of trauma: That the present moment is unsafe. That the body is against us. That feelings are dangerous.

That stillness equals death and destruction.

That we have to ‘do’ something in order to be worthy, and loved, and safe, and whole.

It takes courage to stop running.
It takes courage to lean into the storm.
It takes courage to touch the darkness inside with the infinite light of our curious attention.

It takes courage to break the addiction to future.

And be here now.

And breathe.

And not know.

– Jeff Foster

Laat een reactie achter!