Blog

My Crazy Healing Journey

Geen categorie2 reacties

My Crazy Healing Journey

Zoals sommigen van jullie weten is mijn moeder op dit moment opgenomen op de gesloten psychiatrische afdeling. Af en toe deel ik er iets over op Facebook en ik voel dat het beter is om het hier te schrijven zodat het behouden blijft. Minder vluchtig.

Het is niet de eerste keer dat mijn moeder is opgenomen. Al sinds mijn zesde jaar is ze veelvuldig opgenomen geweest en ben ik zonder haar opgegroeid omdat de psychoses zo ernstig waren dat ze niet meer kon terugkeren in ons gezin. Het heeft in mij diepe traumasporen achtergelaten. Vroeger zou ik dit nooit zo gezegd hebben. Ik… trauma…. echt niet. Het gaat toch goed met me? Ik heb mooi werk, een prachtig gezin, fijne familie en vrienden. Met mij is er niets aan de hand!

Ik merk hoe daar de afgelopen jaren verandering in is gekomen. Het erkennen van trauma is belangrijk voor me. Het erkennen van de bevroren delen in mezelf die langzaam ontdooien. Het erkennen van het verdriet, de woede, de machteloosheid en soms wanhoop die gepaard gaat met het verlies mijn moeder op jonge leeftijd door de ‘gekte’. Zielsverwarring zoals ik het nu noem. En vooral hoe daar nu als dochter en volwassen vrouw mee om te gaan. Om mijn plek als dochter van mijn moeder in te nemen en daarmee op mijn eigen plek te gaan staan.

Vanochtend was er een visite zoals dat wordt genoemd. Prof. Dr. Eikelenboom, hoogleraar Neuropsychiatrie aan de faculteit van Geneeskunde kwam op bezoek bij mijn moeder en we hadden een gesprek met daarbij aanwezig de professor, de psychiater, de psychiater in opleiding, de arts in opleiding en de psychiatrische verpleegkundige, mijn moeder, haar vriend en ik. Een hele vergaderruimte vol. Het bezoek zorgde van tevoren voor grote spanning bij mijn moeder waardoor het slechter met haar ging. Mijn belangrijkste taak was om dichtbij mezelf te blijven wat ik best lastig vind in zo’n medische setting. Als intentie had ik openheid en met aandacht aanwezig zijn gezet. Mezelf laten zien en laten horen.

We hebben vaker een gesprek met het team (zonder de Prof) waar het vooral gaat over hoe mijn moeder vindt dat het gaat, hoe ze zich voelt en hoe het met de medicatie gaat. Ik was totaal verrast dat de eerste vraag die de professor stelde was of mijn moeder iets kon vertellen over de tijd vroeger dat het goed met haar ging. Mooie momenten in haar leven. Mijn moeder deelde over hoe zij als jonge vrouw in een winkel werkte en de verantwoordelijkheid daarvoor droeg en hoe fijn ze het vond. Dat ze altijd cadeautjes met sinterklaas kocht en het bezoek met ons altijd voorbereidde met kleurplaten, potloden en wat lekkers toen ze in de inrichting zat toen we klein waren.Met de mooie herinneringen kwamen ook direct de verdrietige herinneringen mee. Dat ze ons een hele tijd niet zag en hoeveel pijn dat haar deed. Dat haar winkel ging sluiten omdat er een grote supermarkt waar de klanten toen naar toe gingen.

Mijn hart werd diep geraakt en ik moest huilen. Ik herkende mijn patroon om mijn tranen in te slikken. Dat past toch niet in deze setting! Hier moet ik me groot houden maar de tranen en het gesnik waren niet te stoppen. Door mijn tranen heen kon ik vertellen dat ik zo dankbaar was dat de psychiater deze vraag stelde. Dat hij haar ziet als mens, als vrouw, als moeder i.p.v. als psychiatrisch patiënt die de juiste medicatie nodig heeft om enigszins normaal te kunnen functioneren. Het raakt aan mijn verlangen naar integratieve zorg waar verschillende disciplines samenwerken ten behoeve van de heelwording van de mens. De Amsterdam School of Integrative Medicine van heart companion Simone Ardesch heeft dat prachtig omschreven in de uitgangspunten van Integrative Medicine:

  • Patiënt en arts/zorgprofessional zijn partners in het genezingsproces. De patiënt staat centraal en neemt verantwoordelijkheid voor zijn eigen gezondheid. De arts/ zorgprofessional fungeert als coach.
  • IM kijkt naar alle factoren, die invloed hebben op gezondheid: lichaam, geest, emoties, omgeving etc. Dit met het doel het zelfhelend vermogen te optimaliseren.
  • De nadruk ligt op gezondheid, welbevinden, met uitbreiding naar behoud en herstel van vitaliteit en zingeving.
  • Waar kan wordt gebruik gemaakt van natuurlijke behandelingen en behandelingen met zo min mogelijk bijwerkingen en zo laag mogelijke kosten.
  • Goede geneeskunde is gebaseerd op goed uitgevoerd wetenschappelijk onderzoek.
  • IM zoekt naar de beste behandelingen, ongeacht oorsprong (regulier of alternatief).

Bekijk bijgaand filmpje van Dr. Weil over zijn visie op Integrative Medicine. Very inspiring!

Hier gaat mijn hart van zingen. Ik zou er graag nog muziek als medicijn aan toe willen voegen. 🙂

Het was een mooie ontmoeting vandaag van specialisten die ook hun menszijn, hun hart inbrachten. Nu gaan ze kijken welke stappen er gezet kunnen worden op gebied van medicatie, onderzoek en gesprekken die het welzijn van mijn moeder kunnen vergroten. Aan het einde van het gesprek brandde er nog een paar vragen op mijn tong die ik heb kunnen stellen toen mijn moeder en haar vriend gingen lunchen. Ik deelde mijn kennis en ervaring over familiesystemen en verstrikkingen en de impact daarvan op alle familieleden. Ik vertelde over Frans Ruppert die het inzichtgevende boek De Waarheid heelt de Waan heeft geschreven, een revolutionaire kijk op psychose en vormen van schizofrenie en de helende werking van familieopstellingen en Stephan Hausner waar ik eerdaags een 3-daags seminar bij ga volgen. Hij is gespecialiseerd in het systemisch werken met ziekte en gezondheid. Ik voelde een openheid om te delen en voelde me gehoord. Dat alleen is al het geschenk ook al zullen we van visie kunnen verschillen.

Drie generaties psychiaters (prof, dr en assistent) bij elkaar ook qua leeftijd. Ik vermoed in de 60, in de 40 en in de dertig. Die openstaan voor nieuwe inzichten en waarvan de psychiater bekend was met familie opstellingen) De prof gaf aan dat het menselijke aspect miskend is geweest in de psychiatrie en dat daar nu verandering in aan het komen is. We plannen een afspraak voor een vervolg en ze wilden graag dat ik de titel van het boek aan hen doorstuurde. Ik deelde dat het mijn missie is om mensen te verbinden met hun hart en dat ik dat ook in organisaties breng. De menselijkheid. De aandacht. De bedding waarin iedereen zich gezien voelt en tot groei en bloei kan komen. Worden wie je bent. Dat is de kracht van het hart. Dat is Hartskracht.

Ik voel me dankbaar voor deze ontmoeting en ben benieuwd naar het vervolg. Stap voor stap op mijn reis naar heelwording. Ik besef me dat dit de reden is waarom ik sinds kort samen met mijn Zij Die Weet compagnon Luce van Druenen workshops aanbiedt met het thema Moeder Dochter (13 januari en 3 maart) en we al langere tijd maandelijkse avonden familie opstellingen geven.

De moeder dochter relatie is een ingewikkelde relatie die voor veel verdriet, afstand en boosheid kan zorgen. En tegelijkertijd een relatie waarin zoveel levenskracht, gedragenheid en vitatiteit in schuil gaat. Het leven dat generatie op generatie wordt doorgegeven dat is een diepe buiging waard.

Mama, dank je wel dat je mij het leven hebt gegeven
Ik ben jou dochter
Ik eer jou en het lot dat je draagt
Ik laat bij jou wat van jou is
Ik buig voor je
Wil je vriendelijk kijken als ik mijn eigen pad ga
Ik leef mijn leven, jij leeft jouw leven
In Liefde verbonden

Fijn om dit deel van mezelf met je te delen. Het donker en het licht. Ik draag het allebei net als jij.

Ik wens dat je nog meer mag worden wie je al bent.

Warm embrace,
Daniëlle

2 reacties
  1. Eva schreef:

    Tranen rollen over mijn wangen. Jouw verhaal heeft mij geraakt. Het lijkt zo op mijn verhaal als hoe ik het gedaan zou hebben als dochter, denk ik, als mijn moeder niet was gestorven aan kanker..

Laat een reactie achter!