Blog

My crazy healing journey continues..

Geen categorie0 reacties

Walvis… Uit machtige oceanen, jij zag het allemaal. Geheimen aller tijden vinden in jouw roep hun kanaal. Leer me wat de waarlijke wortels zijn, en hoe ik je woorden kan horen over de geschiedenis der mensen. Van toen onze wereld werd geboren. Walvis lijkt sprekend op een zwemmende bibliotheek. Walvis draagt de geschiedenis van Moeder Aarde mee. Er wordt van Walvis gezegd dat hij hier geplaatst is door de Ouden van de Hondsster, Sirius.
 
Vanmiddag belandde ik met mijn lieve vriendin en Coming Into Y0ur Own Companion Cécile Masson in lunchcafe De Walvis in de Spaarndammerstraat. Om de hoek van het verzorgingshuis waar mijn moeder sinds twee maanden woont. We zouden naar de tandarts gaan om een nieuw kunstgebit aan te laten passen maar mijn moeder was erg uit balans waardoor de afspraak niet door kon gaan. Ik voel me dankbaar dat Cecile gisteren tijdens onze vrouwendag aanbood om met me mee te gaan met mijn moeder. Het is te intens voor me om alleen te gaan en haar partner kon deze keer niet mee.
Ik was geraakt. Er zijn niet veel mensen die ik meeneem naar haar, zeker niet toen ze was opgenomen op de gesloten afdeling. Ze kan erg in de war zijn als ze ‘ontregeld’ is zoals de behandelaars het noemen. In psychotische staat. Dan voel ik veel schaamte en wil ik het liefst een ‘normale’ moeder. Uit het niets kan ze heel boos en fel worden en gaan schreeuwen. Ik wapen mezelf altijd wat als ik naar haar toega. Het is te intens om het volledig te laten binnenkomen. Het niet weten waar je aan toe bent. De grilligheid. De hel waar ze in beland als de stemmen het over nemen. Een nachtmerrie voor mij en dat moet het ook voor haar zijn.
 
In deze staat kon ik haar niet meenemen naar de tand specialist. In een gesprek in een aparte kamer met de verpleging voelde ik mijn machteloosheid. Om haar zo te zien lijden en het effect dat dat op mij heeft. Ik barstte in tranen uit. Wat is het voor leven dat ze leeft? Wat is de waarde ervan?
 
Ze gaven aan dat de plek waar ze nu woont eigenlijk geen passende plek is en dat het heel lastig is om een juiste plek voor haar te vinden. Ze valt tussen de wal en het schip…Zowel psychisch als lichamelijk heel kwetsbaar. We kregen een goed en ook confronterend gesprek over de zorg en hoe door bezuinigingen er steeds minder plekken vrijkomen. En hoe machteloos dat ook voor de verpleging voelt. Ze steken hun ziel en zaligheid in het werk maar kunnen alleen maar roeien met de riemen die ze hebben. Het raakte me dat ze mijn moeder echt zien en het beste voor haar willen. En hoe ingewikkeld het is als mijn moeder zo gaat schreeuwen en de impact die dat op de andere bewoners heeft. In mij rijst de hele tijd de vraag: Welk trauma draagt zij met zich mee wat niet gezien en erkend? Wat draagt zij voor het familiesysteem en voor het collectief? Het duister dat we het liefst niet in de ogen willen kijken. De razernij, de angst, het verdriet. Er is geen plek voor in onze maatschappij, we dempen alles met pillen. Het maakt me BOOS! Veel mensen met psychiatrische klachten zijn hyper gevoelige zielen, hebben geen dik pantser dat ze beschermd en zijn daardoor kwetsbaar. Tegelijkertijd is daar zoveel schoonheid te ontdekken. De puurheid, het ongepolijste, het helderziende, helderwetende en heldervoelende wat vaak niet zo helder is omdat er geen begeleiding is en mensen in het donker verdwalen.
Eerder schreef ik al een blog over mijn Crazy Healing Journey en het verlangen naar een holistische aanpak.
 
Cécile en ik zijn na het gesprek een lunchcafe ingedoken waar weer de tranen kwamen. Het is ingewikkeld deze moeder dochter relatie. Het is me wel duidelijk waarom ik veel moeite heb om mijn eigen plek vinden, te vertrouwen, te ontvangen, te kunnen rusten. De sluier licht steeds een stukje verder op. Heling gaat in plukjes. Net als rouw.
Bijzonder dat Cécile naast mijn moeders boosheid ook haar puurheid kon zien. Voor mijn eigen proces was het heel helend dat ze erbij was. Dit is mijn moeder. Ik ben haar dochter. En ik herken haar puurheid en herken ook haar koppigheid en boosheid. Dit proces leert me om in de diepte aanwezig te kunnen zijn met wat er is.  Ik hoor de Walvis roepen… Daar ligt mijn schat.
Komende zondag 13 oktober geven Luce en ik onze Moeder Dochter workshop. Ervaar je de relatie met jouw moeder als ingewikkeld? Worstel je me het vinden van je eigen plek? Heb je ook moeite om rust te nemen en te ontvangen? Geef je jezelf weg totdat er niets meer over is? Doe dan mee met onze workshop waar je een helende stap kunt zetten. Heling bij jou, betekent vaak heling in het hele systeem: in de generaties voor je en in de generaties achter je. Meld je hier aan.
Je bent van harte welkom!
Laat een reactie achter!