Blog

My crazy healing journey continues..

Geen categorie0 reacties

Walvis… Uit machtige oceanen, jij zag het allemaal. Geheimen aller tijden vinden in jouw roep hun kanaal. Leer me wat de waarlijke wortels zijn, en hoe ik je woorden kan horen over de geschiedenis der mensen. Van toen onze wereld werd geboren. Walvis lijkt sprekend op een zwemmende bibliotheek. Walvis draagt de geschiedenis van Moeder Aarde mee. Er wordt van Walvis gezegd dat hij hier geplaatst is door de Ouden van de Hondsster, Sirius.
 
Vanmiddag belandde ik met mijn lieve vriendin en Coming Into Y0ur Own Companion Cécile Masson in lunchcafe De Walvis in de Spaarndammerstraat. Om de hoek van het verzorgingshuis waar mijn moeder sinds twee maanden woont. We zouden naar de tandarts gaan om een nieuw kunstgebit aan te laten passen maar mijn moeder was erg uit balans waardoor de afspraak niet door kon gaan. Ik voel me dankbaar dat Cecile gisteren tijdens onze vrouwendag aanbood om met me mee te gaan met mijn moeder. Het is te intens voor me om alleen te gaan en haar partner kon deze keer niet mee.
Ik was geraakt. Er zijn niet veel mensen die ik meeneem naar haar, zeker niet toen ze was opgenomen op de gesloten afdeling. Ze kan erg in de war zijn als ze ‘ontregeld’ is zoals de behandelaars het noemen. In psychotische staat. Dan voel ik veel schaamte en wil ik het liefst een ‘normale’ moeder. Uit het niets kan ze heel boos en fel worden en gaan schreeuwen. Ik wapen mezelf altijd wat als ik naar haar toega. Het is te intens om het volledig te laten binnenkomen. Het niet weten waar je aan toe bent. De grilligheid. De hel waar ze in beland als de stemmen het over nemen. Een nachtmerrie voor mij en dat moet het ook voor haar zijn.
 
In deze staat kon ik haar niet meenemen naar de tand specialist. In een gesprek in een aparte kamer met de verpleging voelde ik mijn machteloosheid. Om haar zo te zien lijden en het effect dat dat op mij heeft. Ik barstte in tranen uit. Wat is het voor leven dat ze leeft? Wat is de waarde ervan?
 
Ze gaven aan dat de plek waar ze nu woont eigenlijk geen passende plek is en dat het heel lastig is om een juiste plek voor haar te vinden. Ze valt tussen de wal en het schip…Zowel psychisch als lichamelijk heel kwetsbaar. We kregen een goed en ook confronterend gesprek over de zorg en hoe door bezuinigingen er steeds minder plekken vrijkomen. En hoe machteloos dat ook voor de verpleging voelt. Ze steken hun ziel en zaligheid in het werk maar kunnen alleen maar roeien met de riemen die ze hebben. Het raakte me dat ze mijn moeder echt zien en het beste voor haar willen. En hoe ingewikkeld het is als mijn moeder zo gaat schreeuwen en de impact die dat op de andere bewoners heeft. In mij rijst de hele tijd de vraag: Welk trauma draagt zij met zich mee wat niet gezien en erkend? Wat draagt zij voor het familiesysteem en voor het collectief? Het duister dat we het liefst niet in de ogen willen kijken. De razernij, de angst, het verdriet. Er is geen plek voor in onze maatschappij, we dempen alles met pillen. Het maakt me BOOS! Veel mensen met psychiatrische klachten zijn hyper gevoelige zielen, hebben geen dik pantser dat ze beschermd en zijn daardoor kwetsbaar. Tegelijkertijd is daar zoveel schoonheid te ontdekken. De puurheid, het ongepolijste, het helderziende, helderwetende en heldervoelende wat vaak niet zo helder is omdat er geen begeleiding is en mensen in het donker verdwalen.
Eerder schreef ik al een blog over mijn Crazy Healing Journey en het verlangen naar een holistische aanpak.
 
Cécile en ik zijn na het gesprek een lunchcafe ingedoken waar weer de tranen kwamen. Het is ingewikkeld deze moeder dochter relatie. Het is me wel duidelijk waarom ik veel moeite heb om mijn eigen plek vinden, te vertrouwen, te ontvangen, te kunnen rusten. De sluier licht steeds een stukje verder op. Heling gaat in plukjes. Net als rouw.
Bijzonder dat Cécile naast mijn moeders boosheid ook haar puurheid kon zien. Voor mijn eigen proces was het heel helend dat ze erbij was. Dit is mijn moeder. Ik ben haar dochter. En ik herken haar puurheid en herken ook haar koppigheid en boosheid. Dit proces leert me om in de diepte aanwezig te kunnen zijn met wat er is.  Ik hoor de Walvis roepen… Daar ligt mijn schat.
Komende zondag 13 oktober geven Luce en ik onze Moeder Dochter workshop. Ervaar je de relatie met jouw moeder als ingewikkeld? Worstel je me het vinden van je eigen plek? Heb je ook moeite om rust te nemen en te ontvangen? Geef je jezelf weg totdat er niets meer over is? Doe dan mee met onze workshop waar je een helende stap kunt zetten. Heling bij jou, betekent vaak heling in het hele systeem: in de generaties voor je en in de generaties achter je. Meld je hier aan.
Je bent van harte welkom!

A new story

Geen categorie0 reacties

A new story

Mijn vriendin en compagnon Luce van Druenen en ik hebben afgelopen weekend samen met onze dochters Bloem en Isobel van 13 deelgenomen aan een moeder-dochter weekend in België. Een weekend dat in het teken stond van de Rites de Passage. Om samen de Overgang van meisje naar vrouw te vieren. We hebben met elkaar een zweethut ervaren, in de nacht gewaakt bij het vuur en gedeeld in de cirkel over ons vrouwenlichaam (in wording) en heerlijk gegeten en creatief bezig geweest.

Wat een bijzondere en helende reis is het geweest. Voor mij een verdieping in het moeder zijn en het dochter zijn. In de zweethut hadden we eerst twee rondes samen met onze dochters. Daarna gingen de meiden naar hun eigen zweethut en bleven de moeders en grootmoeders achter in de hut. Er volgde een sharing waarin iedereen deelde wat het met haar deed nu de dochters naar hun eigen hut waren gegaan.

Er werd bij veel vrouwen een diep verdriet en een grote leegte aangeraakt.

Toen het mijn beurt was om te delen, viel ik stil. Ik moest bekennen dat ik NIETS voelde toen mijn dochter naar de andere hut ging. Ik voelde een fysieke leegte maar mijn hart was er niet bij. Direct daarna voelde ik een gevoel van afgescheidenheid van mijn eigen moeder.  Mijn hart op slot, mijn adem hoog en alle energie in mijn hoofd. Dat ken ik van mezelf. Uittunen om niet te hoeven voelen omdat het te pijnijk is. Vanbinnen was er het verlangen om me in deze donkerte van de zweethut te openen voor het gevoel en de pijn van het afgesneden zijn binnen te laten. En daar was ze. Mijn kleine innerlijke meisje van zes jaar die haar moeder zo jong heeft moeten missen. Die plots uit haar leven was gerukt door de zware opname in het psychiatrisch ziekenhuis. Een ervaring die traumasporen in mijn leven heeft achtergelaten.

Veerle liet een ander licht op mijn verhaal schijnen. Wat als mijn moeder ervoor heeft gekozen om haar stoornis in dit leven te ervaren? Zij draagt haar lot. Ik draag mijn lot. Ik deelde door mijn tranen heen dat ik het zo pijnlijk vind om haar zo te zien lijden. Ik dook mijn verhaal in van het boze, verdrietige en in de steek gelaten meisje en Veerle vroeg of ik bereid was om dit verhaal te transformeren en een nieuw verhaal te creëren. Een verhaal dat me voedt en kracht geeft.

Het deed me direct denken aan deze mooie quote. 

Diepvanbinnen weet ik dat mijn moeder de juiste moeder voor mij is. Door haar zielsverwarring en verdwalen in de duisternis ben ik al op jonge leeftijd op zoek gegaan naar mijn eigen wortels. Terug naar de kern en heb ik een veilige bedding weten te creëren voor mezelf waar ik steeds meer mezelf kan zijn.

Vanwege haar ziekte en de uitsluiting die dat met zich meebrengt, heb ik er mijn werk van gemaakt om mensen een veilige bedding te bieden waarbinnen heling en transformatie kan plaatsvinden. Zowel bij mijn coaching en leiderschapsretreats, de Zij Die Weet workshops en familie opstellingen die ik samen met Luce begeleid en de concerten die ik organiseer.

Mama, ter ere van jou doe ik het werk dat ik doe.
Mama, ter ere van mij leef ik mijn leven ten volle

Toen ik laatst bij haar op de gesloten afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis was, heb ik haar voor het eerst een warme knuffel gegeven i.p.v. een snelle kus op haar wang. Het was voor ons beide wennen. Stap voor stap helen we onze verbinding en brengen daarmee heling in de verbinding met de voormoederlijn en in de dochterlijn.

Direct springt er een nummer in mijn hart. Zo werkt dat bij mij. Music as Medicine. Het is het nummer All is Welcome here van Miten. (van Deva Premal & Miten and Manose)

Ik deel het graag met je omdat zo belangrijk is om jezelf welkom te weten met alles wie je bent en met alles wat je met je meedraagt.

Wat is jouw nieuwe verhaal?

Wat is het oude verhaal dat jij graag zou willen loslaten? Welk nieuw verhaal wil jij leven? Weet dat je bij mij ook welkom bent voor een individuele coachingsessie als je klaar bent om jouw nieuwe verhaal te ontdekken.

Volgende week organiseren Luce en ik weer onze avond familie opstellingen op 9 april en op vrijdag 13 april de dagworkshop Heel Jezelf – Inzicht in Ziekte en Symptomen. Er is nog plek om mee te doen!

Liefs,
Daniëlle

My Crazy Healing Journey

Geen categorie2 reacties

My Crazy Healing Journey

Zoals sommigen van jullie weten is mijn moeder op dit moment opgenomen op de gesloten psychiatrische afdeling. Af en toe deel ik er iets over op Facebook en ik voel dat het beter is om het hier te schrijven zodat het behouden blijft. Minder vluchtig.

Het is niet de eerste keer dat mijn moeder is opgenomen. Al sinds mijn zesde jaar is ze veelvuldig opgenomen geweest en ben ik zonder haar opgegroeid omdat de psychoses zo ernstig waren dat ze niet meer kon terugkeren in ons gezin. Het heeft in mij diepe traumasporen achtergelaten. Vroeger zou ik dit nooit zo gezegd hebben. Ik… trauma…. echt niet. Het gaat toch goed met me? Ik heb mooi werk, een prachtig gezin, fijne familie en vrienden. Met mij is er niets aan de hand!

Ik merk hoe daar de afgelopen jaren verandering in is gekomen. Het erkennen van trauma is belangrijk voor me. Het erkennen van de bevroren delen in mezelf die langzaam ontdooien. Het erkennen van het verdriet, de woede, de machteloosheid en soms wanhoop die gepaard gaat met het verlies mijn moeder op jonge leeftijd door de ‘gekte’. Zielsverwarring zoals ik het nu noem. En vooral hoe daar nu als dochter en volwassen vrouw mee om te gaan. Om mijn plek als dochter van mijn moeder in te nemen en daarmee op mijn eigen plek te gaan staan.

Vanochtend was er een visite zoals dat wordt genoemd. Prof. Dr. Eikelenboom, hoogleraar Neuropsychiatrie aan de faculteit van Geneeskunde kwam op bezoek bij mijn moeder en we hadden een gesprek met daarbij aanwezig de professor, de psychiater, de psychiater in opleiding, de arts in opleiding en de psychiatrische verpleegkundige, mijn moeder, haar vriend en ik. Een hele vergaderruimte vol. Het bezoek zorgde van tevoren voor grote spanning bij mijn moeder waardoor het slechter met haar ging. Mijn belangrijkste taak was om dichtbij mezelf te blijven wat ik best lastig vind in zo’n medische setting. Als intentie had ik openheid en met aandacht aanwezig zijn gezet. Mezelf laten zien en laten horen.

We hebben vaker een gesprek met het team (zonder de Prof) waar het vooral gaat over hoe mijn moeder vindt dat het gaat, hoe ze zich voelt en hoe het met de medicatie gaat. Ik was totaal verrast dat de eerste vraag die de professor stelde was of mijn moeder iets kon vertellen over de tijd vroeger dat het goed met haar ging. Mooie momenten in haar leven. Mijn moeder deelde over hoe zij als jonge vrouw in een winkel werkte en de verantwoordelijkheid daarvoor droeg en hoe fijn ze het vond. Dat ze altijd cadeautjes met sinterklaas kocht en het bezoek met ons altijd voorbereidde met kleurplaten, potloden en wat lekkers toen ze in de inrichting zat toen we klein waren.Met de mooie herinneringen kwamen ook direct de verdrietige herinneringen mee. Dat ze ons een hele tijd niet zag en hoeveel pijn dat haar deed. Dat haar winkel ging sluiten omdat er een grote supermarkt waar de klanten toen naar toe gingen.

Mijn hart werd diep geraakt en ik moest huilen. Ik herkende mijn patroon om mijn tranen in te slikken. Dat past toch niet in deze setting! Hier moet ik me groot houden maar de tranen en het gesnik waren niet te stoppen. Door mijn tranen heen kon ik vertellen dat ik zo dankbaar was dat de psychiater deze vraag stelde. Dat hij haar ziet als mens, als vrouw, als moeder i.p.v. als psychiatrisch patiënt die de juiste medicatie nodig heeft om enigszins normaal te kunnen functioneren. Het raakt aan mijn verlangen naar integratieve zorg waar verschillende disciplines samenwerken ten behoeve van de heelwording van de mens. De Amsterdam School of Integrative Medicine van heart companion Simone Ardesch heeft dat prachtig omschreven in de uitgangspunten van Integrative Medicine:

  • Patiënt en arts/zorgprofessional zijn partners in het genezingsproces. De patiënt staat centraal en neemt verantwoordelijkheid voor zijn eigen gezondheid. De arts/ zorgprofessional fungeert als coach.
  • IM kijkt naar alle factoren, die invloed hebben op gezondheid: lichaam, geest, emoties, omgeving etc. Dit met het doel het zelfhelend vermogen te optimaliseren.
  • De nadruk ligt op gezondheid, welbevinden, met uitbreiding naar behoud en herstel van vitaliteit en zingeving.
  • Waar kan wordt gebruik gemaakt van natuurlijke behandelingen en behandelingen met zo min mogelijk bijwerkingen en zo laag mogelijke kosten.
  • Goede geneeskunde is gebaseerd op goed uitgevoerd wetenschappelijk onderzoek.
  • IM zoekt naar de beste behandelingen, ongeacht oorsprong (regulier of alternatief).

Bekijk bijgaand filmpje van Dr. Weil over zijn visie op Integrative Medicine. Very inspiring!

Hier gaat mijn hart van zingen. Ik zou er graag nog muziek als medicijn aan toe willen voegen. 🙂

Het was een mooie ontmoeting vandaag van specialisten die ook hun menszijn, hun hart inbrachten. Nu gaan ze kijken welke stappen er gezet kunnen worden op gebied van medicatie, onderzoek en gesprekken die het welzijn van mijn moeder kunnen vergroten. Aan het einde van het gesprek brandde er nog een paar vragen op mijn tong die ik heb kunnen stellen toen mijn moeder en haar vriend gingen lunchen. Ik deelde mijn kennis en ervaring over familiesystemen en verstrikkingen en de impact daarvan op alle familieleden. Ik vertelde over Frans Ruppert die het inzichtgevende boek De Waarheid heelt de Waan heeft geschreven, een revolutionaire kijk op psychose en vormen van schizofrenie en de helende werking van familieopstellingen en Stephan Hausner waar ik eerdaags een 3-daags seminar bij ga volgen. Hij is gespecialiseerd in het systemisch werken met ziekte en gezondheid. Ik voelde een openheid om te delen en voelde me gehoord. Dat alleen is al het geschenk ook al zullen we van visie kunnen verschillen.

Drie generaties psychiaters (prof, dr en assistent) bij elkaar ook qua leeftijd. Ik vermoed in de 60, in de 40 en in de dertig. Die openstaan voor nieuwe inzichten en waarvan de psychiater bekend was met familie opstellingen) De prof gaf aan dat het menselijke aspect miskend is geweest in de psychiatrie en dat daar nu verandering in aan het komen is. We plannen een afspraak voor een vervolg en ze wilden graag dat ik de titel van het boek aan hen doorstuurde. Ik deelde dat het mijn missie is om mensen te verbinden met hun hart en dat ik dat ook in organisaties breng. De menselijkheid. De aandacht. De bedding waarin iedereen zich gezien voelt en tot groei en bloei kan komen. Worden wie je bent. Dat is de kracht van het hart. Dat is Hartskracht.

Ik voel me dankbaar voor deze ontmoeting en ben benieuwd naar het vervolg. Stap voor stap op mijn reis naar heelwording. Ik besef me dat dit de reden is waarom ik sinds kort samen met mijn Zij Die Weet compagnon Luce van Druenen workshops aanbiedt met het thema Moeder Dochter (13 januari en 3 maart) en we al langere tijd maandelijkse avonden familie opstellingen geven.

De moeder dochter relatie is een ingewikkelde relatie die voor veel verdriet, afstand en boosheid kan zorgen. En tegelijkertijd een relatie waarin zoveel levenskracht, gedragenheid en vitatiteit in schuil gaat. Het leven dat generatie op generatie wordt doorgegeven dat is een diepe buiging waard.

Mama, dank je wel dat je mij het leven hebt gegeven
Ik ben jou dochter
Ik eer jou en het lot dat je draagt
Ik laat bij jou wat van jou is
Ik buig voor je
Wil je vriendelijk kijken als ik mijn eigen pad ga
Ik leef mijn leven, jij leeft jouw leven
In Liefde verbonden

Fijn om dit deel van mezelf met je te delen. Het donker en het licht. Ik draag het allebei net als jij.

Ik wens dat je nog meer mag worden wie je al bent.

Warm embrace,
Daniëlle

Trauma | Slowing down

Geen categorie0 reacties

Trauma en Heling 🐢

’It takes courage to stop running
It takes courage to face the darkness’

Wat een herkenning deze post van Jeff Foster over trauma. (zie hieronder) Het te lezen brengt rust in mijn lijf. Dit is wat trauma doet. De erkenning dat er trauma in mijn lijf is door het verlies van mijn moeder op jonge leeftijd die zwaar verward in de psychiatrische instelling werd opgenomen en niet meer kon terugkeren in ons gezin. In shock. Innerlijke bevriezing terwijl het leven doorging. Grote bewondering voor mijn vader die twee kleine meisjes, zijn dochters, door deze periode heeft geloosd. Zeker in een tijd waarin het niet gebruikelijk was dat je als man voor je kinderen zorgde bij een scheiding. Ik voel een grote dankbaarheid dat we thuis konden blijven wonen en mijn vader op zijn manier de rol van vader en moeder op zich heeft genomen. Wat een klus moet het ook voor hem zijn geweest. Zijn blik was op het Iicht gericht. ’Achter de wolken schijnt altijd de zon’ is zijn lijfspreuk. Zijn mantra. 😘 Daar kan ik alleen maar een diepe buiging voor maken.

Heel lang heb ik doorgerend. Verdwenen uit mijn lijf. Niet durven te voelen. Veel afleiding. Totdat ik stopte met rennen. Mezelf onder ogen zien.
Voor het eerst op mijn 19e bij hypnotherapeut Bettina die me in contact bracht met mijn innerlijke kleine meisje. Teruggetrokken, apathisch, bevroren. Een intens proces om haar vertrouwen te winnen en contact met haar te maken. Het was de stap naar heling. Daarna bij Phoenix opleidingen waar ik 4 jaar kind aan huis ben geweest en zoveel leerde over mezelf en ik de helende en transformerende kracht van familie opstellingen ontdekte en nog veel meer. Het voelde als thuiskomen. Een veilige bedding met kindred souls waar ik mezelf kon ontdekken. Rauw, confronterend, veel tranen. Alles mocht er zijn, no more hiding.

Nog steeds heb ik de neiging om te rennen. Te doen, doen en doen. Moeite om te rusten en niets te doen, gewoon te zijn. En wat heerlijk dat ik met Hartskracht werk voor mezelf heb gecreëerd waar ik vooral kan zijn. Het werken met het veld van stilte en diepe weten tijdens de familie opstellingen, mijn coachings en leiderschapretreats. Heel fijn dat ik die draad weer heb opgepakt na vier jaar focus op HeartFire.

Ik voel me meer en meer thuis bij mezelf. In mezelf. Met mezelf. Meer thuis in mijn lichaam. Meer thuis als vrouw van Jeroen. Moeder van Roman en Isobel en onze dieren Taiga en Tibbe. Meer thuis als dochter van mijn vader én moeder en als zusje van mijn zus. Meer thuis als vriendin en collega. Meer thuis als eigenaar van Hartskracht en HeartFire. Meer thuis in de wereld, op deze planeet aarde. 😘

I Am Coming Deeper Into My Own. 💓🌀🌹👑🌳🙏

Bijzonder wat het lezen van een post over trauma in beweging brengt in mezelf. Het verborgene zichtbaar maken. Wat een stroming brengt dat. Heling. Transformatie.

Ik wens je een dag van vertragen, verstillen en voelen toe. Het zijn de sleutels tot ons zelf.

💓🙏

Love,
Daniëlle

www.hartskracht.nl

TRAUMA

is the invisible force that keeps us running, restless, in pursuit of some intangible goal.
Caught up in some unnecessary activity.
Addiction. Compulsions.
Makes us escape into thinking.
Makes the body feel unsafe.
Makes the present moment into an enemy.

If we slow down. If we stop.
If we rest. If we simply do nothing.
Then we will have to face … ourselves.
We will have to face buried feelings.
All the sh*t we were running from.
All the darkness. The gunk. The muck.
The loneliness. The boredom. The emptiness.

Trauma says “run!”.
Trauma says “stillness is dangerous!”.
Trauma says “Do Not Rest!”.

We have to start by proving to ourselves that it is safe to rest! Safe to be still. Safe to do nothing, just for a moment. Safe to think our thoughts and feel our feelings …

… and not ‘fix’ the moment.

We can begin – one moment at a time – to digest all the undigested things inside. Stay with sadness for a moment longer. Be present with our joy. Breathe into our anxiety instead of running from it. Become curious about our discomfort instead of distracting ourselves with (unnecessary food, drink, cleaning, drugs, sex, shopping, Internet, thinking, talking, yoga, seeking, rumination, spiritual practice…)

We can begin to challenge the core story at the heart of trauma: That the present moment is unsafe. That the body is against us. That feelings are dangerous.

That stillness equals death and destruction.

That we have to ‘do’ something in order to be worthy, and loved, and safe, and whole.

It takes courage to stop running.
It takes courage to lean into the storm.
It takes courage to touch the darkness inside with the infinite light of our curious attention.

It takes courage to break the addiction to future.

And be here now.

And breathe.

And not know.

– Jeff Foster

Women are Coming Into Their Own

Geen categorie0 reacties

Masterclass Coming Into Your Own
Leiderschapsprogramma voor vrouwen

Gisteren had ik de after-call met één van de deelneemsters van onze Coming Into Your Own Retreat die we van 30 sept – 3 okt gaven bij Centrum Athanor in Lochem die ik samen met mijn compagnons Cécile Masson en side kick Maija van Langendonck begeleidde.

Zo ontzettend mooi om te zien welke stappen ze heeft gezet sindsdien en gegrond is geraakt in haar leiderschap. Verbonden met haar hart en intuïtie.

Hoe ze trouw aan haarzelf is gebleven door tijdens een reorganisatie alleen te kiezen voor de functie die ze ambieerde. En toen ze daarvoor niet werd gekozen, diep van binnen het vertrouwen bleef voelen dat er een andere plek voor haar is. That everything happens for a reason. En dat er nu twee andere functies op haar pad zijn gekomen die veel beter passen bij haar missie en waarden. Ze wil namelijk als HR Lead bijdragen aan een mensgerichte organisatie waar het goed toeven is. Hard skills aanvullen het Heart skills…. 🙂

In haar woorden:

“Be(come) part of the movement that create mindful leaders. So that organizations are a place where people can feel alive and therefor thrive in what they do.”

Dit vervult mijn hart met zoveel vreugde!

Ik help andere mensen graag om vol in hun kracht te stappen en hun missie te ontdekken en te gaan leven. Dat is Hartskracht. Dat is Coming Into Your Own.

Voel je ook het verlangen om in je kracht te stappen?
Sta je op een kruispunt in je werk of leven?
Heb je behoefte aan tijd voor reflectie, vertraging en verdieping?
Wil je de verbondenheid van een vrouwencirkel ervaren?

Doe dan mee met onze Masterclass Coming Into Your Own!

Nederland:
2 februari 2019: Tempel van Alledag op IJburg A’dam (NL)

België:
22 februari 2019: WonderwijvenHuis in Wommelgem

Als je meer over deze masterclass of de retreat wilt weten, neem dan contact met me op via danielle@hartskracht.nl.

The world is in need of women who are coming into their own!

Love,
Daniëlle

Pagina 1 van 1012345...10...Minst recente »